Got 0 bytes response, method=default Response decode error Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Jasna Góra; Msza św. na zakończenie PPR. 2017.08.05

katedra

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Jasna Góra; Msza św. na zakończenie PPR. 2017.08.05

„Istnieje tylko jedna droga, którą musi przejść każdy człowiek – Jezus Chrystus!”

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Jasna Góra; Msza św. na zakończenie PPR. 2017.08.05

 

Kiedy słyszymy słowa św. Pawła: Gdy nadeszła pełnia czasów, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali prawu, abyśmy mogli otrzymali przybrane synostwo (Ga 4,4-5), wówczas zdajemy sobie sprawę, że są one skierowane szczególnie do was, do pielgrzymów Ziemi Rybnickiej (72 PR) i Górnośląskiej. W jakimś sensie dziś stała się „pełnia” pielgrzymkowego czasu, czasu rekolekcji w drodze, czasu błogosławionego, czasu przeżywanego z Maryją, po to, aby od Niej uczyć się głoszenia Ewangelii – jak zachęca hasło tegorocznej pielgrzymki. A Ewangelia to Jezus Chrystus, który jest Drogą, Prawdą i Życiem.

Stanęliście – jako pielgrzymi - u bram Jasnej Góry – u Matki, którą nazywamy Częstochowską, Jasnogórską i opisujemy Ją wszystkimi imionami litanii do Matki Bożej.

Stanęliście w tym miejscu, w którym po raz pierwszy przed 300 laty, ludzkie ręce odważyły się włożyć na skronie Jezusa i Maryi korony oraz ubrały święty wizerunek w drogocenną sukienkę. A wszystko za zgodą i błogosławieństwem papieża Klemensa XI.

Aktualnie – w związku z tą rocznicą - suknię milenijną na obrazie Matki Bożej - zastąpiła wyjątkowo zdobna sukienka brylantowa, zwana też diamentową. Patrzymy na te gesty ze zrozumieniem, bo człowiek wiary daje Matce Jezusa to, co ma najcenniejszego, to, co za cenne uważa. Pozostają one jednak rzeczami, przedmiotami, klejnotami. Człowiek wiary jest też świadomy tego, że ważniejsza od rzeczy jest relacja; relacja bliskości i miłości, ostatecznie dar samego siebie w spotkaniu serc.

Drodzy Pielgrzymi!

W dni pielgrzymki budowaliście taką właśnie relację; najpierw daliście swój czas; swoje umęczenie pielgrzymie a dziś dotarliście do celu ukształtowani i przemienieni przez modlitwę, medytację, katechezę, siostrzaną i braterską miłość, przez codzienną Eucharystię, różaniec.

Stanęliście u stóp Matki, aby ofiarować siebie, swoje serce (miłość) i przyjąć serce Maryi w tajemnicy Jej Niepokalanego Serca; aby na nowo przyjąć dar Bożego dziecięctwa, aby uświadomić sobie, że wszyscy jesteście dziećmi Bożymi, braćmi i siostrami, ponieważ otrzymaliśmy dar Ducha, który woła w Was: Abba, Ojcze! (Ga 4,6)

Maryja – Jej matczyne serce - ma w tym szczególny udział, ponieważ przez Nią Syn został nam dany, ponieważ Ona pierwsza stała się córką Ojca, umiłowanym dzieckiem Boga. Maryja, pełna Ducha Świętego może jak nikt inny wołać do Boga: Abba, Ojcze! Razem z Nią – jak jedna rodzina - wołamy do Boga – Ojcze!

Umiłowani!

W kończących się rekolekcjach w drodze, przypatrywaliście się Waszemu powołaniu. W świetle dzisiejszych czytań jest to powołanie do synostwa, do bycia dzieckiem Bożym. Każdy i każda z Was od chwili chrztu świętego już tym dzieckiem jest. Ale wiemy dobrze, że dziecięctwo Boże zostało nam nie tylko dane, ale i zadane. Trzeba więc nieustannie stawać się synem, córką Boga, bratem, siostrą Jezusa.  Życie chrześcijanina jest szczególnym procesem, przemianą, pielgrzymką prowadzącą ostatecznie do ukształtowania się w nas nowego człowieka, podobnego do Jezusa Chrystusa, który jest jedyną miarą człowieczeństwa.

Jeśli z tej perspektywy spojrzymy się na mijający czas, to trzeba powiedzieć, że pielgrzymka każdego i każdej z Was nie kończy się, że nadal trwa i będzie trwała, aż osiągnie cel ziemskiego pielgrzymowania – Dom Ojca i zjednoczenie z Bogiem na wieczność.

Dni wędrówki były więc i są tylko znakiem, a właściwie syntezą tego, co nazywamy życiem chrześcijanina, jego powołaniem.

Moi Drodzy!

Przez ile dróg musi przejść każdy z nas, by mógł człowiekiem się stać?

Przez ile dróg musi przejść człowiek, by mógł stać się świętym?

Oto zasadnicze pytania, które nurtują serce, kiedy się jest u celu pielgrzymki; i kiedy się wie, że pielgrzymka życia trwa.

Św. Jan Paweł II, który mówił Maryi: Totus tuus – Cały Twój - odpowiadał na nie w taki sposób: „Istnieje tylko jedna droga, którą musi przejść każdy człowiek – Jezus Chrystus!” Chrześcijanin staje się w pełni człowiekiem, staje się świętym, kiedy upodobni się do Chrystusa, kiedy przyjmuje Jego styl życia, kiedy naśladuje Go i idzie za Jego przykładem.

Rozumieli to dobrze święci, także bliski nam w tym roku św. Brat Albert.  

Zależność między pełnią człowieczeństwa a świętością tłumaczy ojciec Tomasz Merton, gdy mówi, iż „być świętym – to znaczy być sobą. […] Bóg zostawia nam swobodę wyboru, kim chcemy być. Ziarna, które wola Boga rzuca w każdej chwili na ziemię mojej wolności, to posiew, z którego ma wyrosnąć moja prawdziwa osobowość, mój rzeczywisty byt, moje szczęście i moja świętość. Odrzucić je, to odrzucić wszystko: własne istnienie, swoją prawdziwą osobowość, swoje najgłębsze ja. Nie przyjąć, nie umiłować i nie wykonywać woli Bożej, to wyrzec się w pełni własnego istnienia.” (T. Merton, Posiew kontemplacji, s. 19)

Siostry i Bracia!

Bóg ma wobec każdego człowieka, wobec każdego z was plan. Pragnie, abyście stawali się tym, kim jesteście i kim macie się stać – ludźmi świętymi. Bóg stworzył każdego z nas jako arcydzieło (por. Prz 8,22) i chce, abyśmy zachowali w sobie pierwotne piękno, które wynika z podobieństwa do Boga, które wyraża się poprzez wejście w stan dziecięctwa Bożego.

Umiłowani pielgrzymi; drodzy diecezjanie!

Przed chwilą słyszeliśmy słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: Napełnijcie stągwie wodą (J 2,7). Chrystus zachęca nas, abyśmy napełnili serca wodą Jego łaski, abyśmy pozwolili się przemienić mocą Jezusowej eucharystycznej obecności, abyśmy się stali ewangelicznym zaczynem, solą ziemi i światłem świata. Nasza częstochowska Kana jest właściwym miejsce, aby się to dokonało!

Za chwilę – nad chlebem i winem – wypowiemy słowa – to jest moje Ciało, to jest moja Krew..

Zabrzmią one także na wami; nad każdym i każdą z was.. mamy stawać się Kościołem, Ciałem Chrystusa, w który ma płynąć Jego krew, krew ofiarnej miłości!  Pokrzepieni świętym pokarmem wrócimy na ścieżki codziennego pielgrzymowania, aby głosić, że On jest Życiem i Zmartwychwstaniem!

Moi Drodzy! Ważne jest i przekonujące świadectwo pielgrzyma, który w czasie pielgrzymki zrozumiał, co znaczy ziemskie pielgrzymowanie. Na świadectwo pielgrzyma czekają wasi bliscy; rodziny parafialne; czeka nasz Kościół.

Moi Drodzy!

Pamiętajcie, że „Istnieje tylko jedna droga, którą musi przejść każdy człowiek – Jezus Chrystus!”

Idźcie dalej razem z Maryją! Idźcie i głoście – pełni Ducha Świętego – jak Maryja - Panem jest Jezus i dajcie świadectwo Prawdzie! Amen.

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media