Got 0 bytes response, method=default Response decode error Umocnieni – nie możecie milczeć, nie możecie dezerterować!

katedra

Umocnieni – nie możecie milczeć, nie możecie dezerterować!

Homilia Arcybiskupa Katowickiego; Dzień Wspólnoty RŚŻ; 2017.09.03

 

Bracia i Siostry, Droga Młodzieży, Dzieci Boże!

Przed chwila odmówiłem modlitwę, zwana kolektą; modlitwę, „zbierającą” nasze niewypowiedziane prośby w jedną całość...

Prosiliśmy:

„Boże wszechświata,
zaszczep w naszych sercach miłość ku Tobie...
i daj nam wzrost pobożności,
umocnij w nas wszystko, co dobre,
i troskliwie strzeż tego, co umocniłeś”.

1. Modlitwa ta opisuje proces duchowego rozwoju człowieka, który ma świadomość prymatu łaski i wie, że wszystko jest darem, darmo danym od Boga, który jest Miłością!  

Miłość do Boga została zaszczepiona w naszych sercach w sakramencie chrztu świętego, o czy winniśmy zawsze pamiętać.

2. Prosiliśmy dalej o wzrost pobożności, co niewątpliwie już się dokonało w czasie minionych wakacji, podczas formacji wszystkich gałęzi Ruchu Światło - Życie.

Wszystkim, którzy uczestniczyli w formacji dziękuję, za to, że Bogu i sobie podarowali czas; czas formacji i duchowego wzrostu; czas wzrostu pobożności, czyli pogłębienia relacji z Bogiem przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym.

Słowa podziękowania kieruję do wszystkich, którzy prowadza formację w Ruchu Światło-Życie; w Domowym Kościele. Jestem wdzięczny Moderatorom i Animatorom; wszystkim sprawnie funkcjonującym Diakoniom.

3. Tematem trwającego jeszcze roku formacyjnego były słowa: Sługa Niepokalanej wskazujące na dwie ważne w Ruchu postaci. Na Niepokalaną i Jej sługę, ks. Franciszka Blachnickiego.

Niepokalana przychodzi do nas w roku 100-lecia objawień fatimskich ze swoim orędziem, przekazanym trójce fatimskich dzieci.

Sługa Boży Franciszek – w roku 1982 napisał List z Fatimy a w nim – zastrzegając się, iż mam poczucie proporcji – połączył Krościenko i Fatimę, uznając, że Krościenko jest również dla wielu, dzięki charyzmatowi spotkania „z Chrystusem w Duchu Świętym przez Niepokalaną” miejscem drogim i świętym, jak Fatima.

Bracia i Siostry!

Jesteśmy przekonani, że i nam, zgromadzonym na dniu wspólnoty w katowickiej katedrze, spotkanie z Niepokalaną w Jej fatimskim orędziu, da wzrost pobożności.

Chcemy wszyscy przyjąć do serca wezwanie Maryi: odmawiajcie codziennie różaniec, czyńcie pokutę, ofiarowujcie swoje cierpienie, jako zadośćuczynienie za grzechy i jako prośbę o nawrócenie grzeszników.

Istotą orędzia z Fatimy jest uświadomienie nam, że modlitwa jest formą solidarności z innymi. Wytrwałe życie modlitwy prowadzi do wewnętrznej dojrzałości, do formułowania próśb nie tylko obejmujących nas samych, ale innych ludzi, sprawy Kościoła i potrzeby całej ludzkiej rodziny, wśród których potrzebą fundamentalną i palącą jest pokój!

Modlitwa różańcowa. Rozważać i widzieć niejako poprzez Maryję, która ze wszystkich ludzi była najbliższa Panu. Różaniec prowadzi nas przez Maryję do świętego imienia Jezus. Ona pomaga nam w zgłębieniu i w przeżywaniu tajemnicy „owocu” Jej łona - Chrystusa. Maryja prowadzi naszą modlitwę, w ślad za Nią możemy wyzbyć się egoizmu, dorastamy do pełnego pokory „fiat”, którego oczekuje od nas Bóg.

Drodzy!

Powinniśmy również patrzeć na Fatimę z właściwej perspektywy czasowej. Nie możemy oczekiwać, że świat zmieni się w ciągu jednego dnia, ale wszyscy winniśmy wytrwale dążyć do przemiany siebie i bliźnich. Pierwsi chrześcijanie cierpieli i modlili się ponad trzy wieki o wolność wiary w Chrystusa. Ich cierpienia i modlitwy zostały ostatecznie przez Boga wysłuchane. I tak jest z naszymi modlitwami. Nie mamy co do tego cienia wątpliwości, że są wysłuchiwane i zmieniają oblicze ziemi! Pomyślmy - jak wiele dokonał różaniec! Ileż mocy jest w „Zdrowaśkach” szeptanych przez pielgrzymujących do tylu maryjnych sanktuariów na całym świecie!

W Różańcu poznajemy wszechmoc, miłosierdzie, miłość Boga. Różaniec nawraca, udoskonala, uświęca, daje pokój!

Bracia i Siostry!

Nierozłącznie z modlitwą związana jest pokuta. Bardzo wielu ludzi nie akceptuje, nie przyjmuje tego słowa. Przyjęcie postawy pokutnej wiąże się bowiem z uznaniem własnej słabości, z gotowością przyznania, że zgrzeszyliśmy przeciw Bogu i bliźniemu! Jest wyrażeniem pragnienia powrotu Ojca!

Do tej radykalnej przemiany potrzebne jest zawsze pośrednictwo konfesjonału. W każdym pokutnym geście mieści się wielkie pragnienie powrotu do Chrystusa, wielkie zobowiązanie.

Pokuta to oczyszczenie, ale również gotowość do ponoszenia ofiar i przyjmowania cierpienia. Orędzie z Fatimy przypomina nam, że nie można angażować się w sprawy człowieka nie płacąc za to ceny, która ostatecznie wpisuje się ceną, jaką za nasze zbawienie zapłacił Boży Syn na drzewie krzyża. Przypomniał nam o sam Jezus w dzisiejszej Ewangelii: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech mnie naśladuje”. 

Bracia i Siostry!

Jesteśmy powołani do naśladowania Chrystusa, do chodzenia Jego śladami. Każdy ochrzczony, dążący do wspólnoty losy z Chrystusem, staje się pobożnym, bliższym Boga.

Jednocześnie, nie zatraca swego człowieczeństwa. Pełnię takiego stanu osiągnęła Matka Chrystusa i dlatego mamy odwagę z tak wielką ufnością zwracać się do niej: „Matko ludzi i ludów. Tobie znane są wszystkie ich cierpienia i nadzieje, Ty czujesz po macierzyńsku wszystkie zmagania między dobrem i złem, światłością i ciemnością, jakie wstrząsają światem - przyjmij nasze wołanie (...)” [por. Jan Paweł II, Akt poświęcenia świata i Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi, 25 marca 1984 roku].

Maryjo, Fatimska Pani, wstawiaj się za nami, aby Bóg umocnił w nas wszystko, to co dobre, piękne, szlachetne.

Abyśmy stanowczo i jednoznacznie odpowiadali na pytanie, któreś zadała trójce dzieci w Fatmie: Czy chcecie ofiarować się Bogu?

Abyśmy odpowiadali jak fatimskie Dzieci: całym sobą, zawsze, w każdy czas: tak, chcemy, fiat!

Nie możemy też nie słyszeć dzisiejszej zachęty św. Pawła: „Proszę was.., przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”.

Ostatecznie w II zdaniu z Listu do Rzymian, św. Paweł wzywa nas do przemiany, abyśmy umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża; co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.

Bracia i Siostry!

Spotkanie – z Jezusem, Jego Matka, ze Świętymi ma moc przemieniania.

I to spotkanie ma taką moc i cała formacja roczna i wakacyjna nas przemienia; przemieniają nas spotkania z Chrystusem w sakramentach Kościoła i spotkanie z Jego Matką w tajemnicy Jej powołania i życia oraz w tajemnicy objawień.

Drodzy!

W czasie minionych wakacji, w czasie całej dotychczasowej formacji, tak wiele zostało w was umocnione (nawet powołania do wyłącznej służby Ewangelii); pozostaje na końcu prosić, aby: - Bóg troskliwie strzegł tego, co zostało umocnione.

A umocnieni „Idźcie i głoście”, bo tak jak prorok Jeremiasz – o czym słyszeliśmy w I czytaniu – mimo pokus, ostatecznie nie zdezerterował: Bóg bowiem uwiódł go! Sprawił, że Jego słowo weszło w niego; było w jego kościach jak potężny ogień.. dlatego nie milczał, szedł i głosił!

Tak i wy umocnieni – nie możecie milczeć, nie możecie dezerterować; wręcz przeciwnie: trzeba się angażować, aby Ruch Światło-Życie w naszej archidiecezji się rozwijał; aby ewangelizował i tworzył Kościół Żywy!

A zatem: Idźcie i głoście jak Sługa Boży Franciszek, wielki Sługa Niepokalanej.

 

Arcybiskup

SylwetkaNauczanieKalendarium
kalendarium

POCZTA ELEKTRONICZNA

Nowa poczta

Historia Archidiecezji

historyczna

Galeria

galeria3

Proces Beatyfikacyjny

machaw08

Kalendarz wydarzeń

Instytucje

Duszpasterstwa

Ruchy i stowarzyszenia

Media